Ergens hebben we de illusie dat dat allemaal helpt. Ergens heel hard over nadenken. Want ja, de meeste dingen zijn op te lossen door er over na te denken. Denken is ook helemaal niet iets dat we niet meer zouden moeten doen. Maar sommige dingen zijn gewoon niet (of niet nu) met het denken op te lossen.

Het helpt alleen al om te beseffen wat het effect is als je zo opgaat in al dat gepieker. Wat voor persoon ben je als je volledig een bent met je angst, twijfel of onzekere gedachten? Helpt al dit gepieker om een rijk en zinvol leven te leven? Om de persoon te zijn die je het liefste wil zijn? Trouw te zijn aan jezelf? Wat doe je of laat je juist door al dat gepieker?

Door jezelf deze vragen te stellen zoom je uit. In plaats van volledig verstrikt (gefuseerd) te zijn met de inhoud van al dat gepieker. Door uit te zoomen (te defuseren) kun je uit de valstrik van de inhoudelijke discussie stappen. Hoe vaak zetten we onszelf niet klem met de vraag of deze gedachte, dit scenario waar is of niet? We gaan allerlei redenen bedenken waarom het wel of niet waar is. Maar je kunt nog zoveel lijstjes maken met voors en tegens in je hoofd. Uiteindelijk kom je daar niet mee uit. Het houdt het piekeren alleen maar in stand. Je komt niet van je plaats. Bent alleen erg druk bezig met het vastzetten van jezelf. Frustrerend en doodvermoeiend niet waar?

Dus elke keer als je weer verzand in het piekeren: Helpt dit gepieker me? Brengt dit me nu werkelijk verder? Helpt dit me om de persoon te zijn die ik het liefste wil zijn?

Als het je helpt, wees constructief en kijk naar de eerst volgende kleinste stap die je kunt zetten. Dus niet in je hoofd. Maar wat kun je doen? Nu?

Als je beseft dat het gepieker niet helpt, richt dan je aandacht op bijvoorbeeld je ademhaling. Alleen maar te voelen dat je ademt. In. In. In. Uit. Uit. Uit. En elke keer als het piekeren weer opkomt om je te verleiden weer over de inhoud van al die gedachten na te denken, bedank dan je hoofd en ga vriendelijk weer terug naar adem. Meer niet.